BLOG POWOŁANIOWY / KALLS BLOGG

BLOG POWOŁANIOWY / KALLS BLOGG

Thiên Chúa là Đấng Thánh

Powołanie / KallOpprettet av s.Rita 24 mai, 2019 22:22:42


  • Kommentarer(0)//www.powolania-norwegia-elzbietanki.com/#post28

Klostermotivasjon

Powołanie / KallOpprettet av s.Rita 02 mai, 2019 21:43:49

Med hvilken motivasjonen trådte jeg inn i klosteret?
La meg se hvor jeg begynte, hvor jeg står nå, og hvor jeg orienterer meg mot…

For 10 år siden ville jeg først og fremst gi hele mitt hjerte til Jesus, og denne tanken forekom meg så uvanlig at eneste mulighet måtte være at jeg faktisk skulle tre inn i et kloster. Motivasjonen ble vel også næret av at bønnen gav gode følelser, så altså var det en andel egenkjærlighet. I tillegg var den tiden hvor jeg sto foran valget kjærtegnet av Gud med små tegn, som nok andre ville si var veldig barnslig å legge som grunnlag for et så alvorlig valg, men i tillegg til den kriblende gleden var det også en andel frykt: «Frykten for ikke å realisere Guds vilje. Denne «Gudsfrykten» hadde tonalitet og bevissthet om at Bare Gud er kjærlighetens kilde, men manglet også tilliten til Guds barmhjertighet, og Den betingelsesløse kjærlighet som ikke ville komme til å slutte å omfavne meg om jeg gjør en feil eller mister motet til å overvinne alle hinder.

Nå 10 år senere kan jeg si at Guds ansikt har forandret seg, og ved dypere relasjon og kjennskap kan jeg si at «Han er blitt mer barmhjertig og øm» selv om det ikke er Gud som har forandret seg, men min innsikt og vårt vennskap. Han er fremdeles Allmektig og eneste kilde til sann og ren kjærlighet, men noe av «pliktfølelsen» er frigjort. Det er ikke slik at jeg «må» fordi han tidligere har gitt meg slik godhet. Nei det er en prosess fordi jeg går på på veien og den åpnes opp foran meg her og nå... Han er foran meg i tid, ikke bare Han som kalte meg engang for lenge siden. Fordi han lever nå og har noe vakkert å gi meg som er enda vakrere, sannere, og mer edlere i fremtiden som krever min fulle overgivelse....
Jeg har fremdeles et aspekt for frykt. Jeg er redd for å bli ensom eller avvist... Redd for å slippe taket i alle gode personer og vakre steder... og likevel: Uten Guds nåde har jeg absolutt ingen krefter til å stå i relasjon til alle disse menneskene, eller være åpen for å absorbere stedenes skjønnhet, og de tegn som Gud gir som uttrykk for sin evige kjærlighet.

Kan jeg stole på at det virkelig ligger en mening bak å tjene Gud i Kirken eller Kongregasjonen? Fremdeles når den personen som kanskje ydmyker meg mest er en «from» person og får meg til å tenke at jeg ikke klarer «denne andre»; det ville være best for alle om jeg går min vei!
Men når jeg vender mitt hjerte mot Gud ber han meg om å ydmyke meg, bøye meg helt til jorden for alt som skjer, så går det nok ikke en spurv til jorden uten at Gud vet om det.
Så en ting som har hjulpet meg mye... «Den andre» møter man først og fremst i seg selv.
«Den fremmede», «den rare», «Den som er annerledes enn sine idealer» denne konfronteres jeg stadig med inni meg... Sjelens diamant slipes nettopp når andre provoserer frem min annerledeshet. Og her ligger også det vakre: Med oppriktighet kan jeg møte dette når jeg vet at Jesus er med meg her... Ikke bare at Jesus holder meg i hånden, men han er der dypt i min annerledeshet, dypere enn mine sjelskrefter kan klare å forstå i sannhet hvorfor, og besvare hvordan eller når det skal helbredes... Det er det! Jeg som er den ringeste av alle... ved hjelp av frelsens mysterium... vil Jesus en gang helbrede og gjøre hel... men jeg vet ikke når... Likevel perspektivet er mot evigheten. Når jeg er helbredet vil jeg ikke lenger være her på jorden. Her nede får nok ingen oppleve å møte meg «den andre» som er helbredet og visa versa...
Det blir når vi møtes igjen i himmelen! For et arrogant håp kan du si!
Jo, men samtidig er det veldig ydmykt fordi det er satt til Jesu frelsende kors og derfra er jeg født som konsekrert person! Hvis frelsen gjør meg bedre og gir meg større kapasitet for kjærlighet er det andres evighet som er i sentrum for dette målet, ikke jeg. Denne påsken i min sjel, alt som må passere rødehavet og helbredes begynner her når jeg lar meg formes av Ham vår Herre. En gang ville jeg være som leire i Guds hender, en annen gang ville jeg være usynlig som krystall, en gang ville jeg være jord, en gang som voks... Alle bilder innebærer egentlig en smerte som jeg ikke liker. Leirkrukken må brennes, å bli oversett eller sett igjennom smerter, og voksen formes om. Hvordan kan smerte være et vitnesbyrd om troen for andre? Hvordan kan det hjelpe med å motivere andre? Er det ikke bare glede som kan spre evangeliet?
Der jeg står nå tenker jeg slik: Det er virkelig ikke noe stakkars meg, men jeg står midt i kampen...
Jeg er jo ikke «ferdig med kampen» og nå kan «slappe av...» Jeg mener ikke at livet hele tiden må være en kamp, strid og fullt av konflikter.... Men jeg er bare i begynnelsen på veien mellom oppriktighet og sannhet. Sannheten skal gjøre deg fri, så det vil komme en tid hvor man bare er lykkelig uten å falle tilbake eller bare viser glede... Og det håper jeg er allerede på jorden.

Hva er min motivasjon og den retningen jeg orienterer meg for de 10 neste år?
Jeg sier deg… Ikke ti år! Men for alltid! Orienteringen er mot evigheten allerede.
Jeg kan ikke helt forklare det, men for meg er Jesus en rød tråd gjennom livet. Jeg håper at det er slik for de fleste. Man kan øve seg opp til å leve i hans nærvær. De tidene Han er meg nærest er ikke nødvendigvis i kapellet, men jeg tror at de faktisk ville opphøre om jeg aldri var i forening med Ham sakramentalt og i Kirken. F eks øyeblikk der en skuddbønn er nok for å vite at det jeg gjør er i tråd eller ikke med Herrens vilje og prøve å justere eller overgi seg. Likevel er det ikke bare spørsmål om samvittighetens moral, men om en ekte relasjon og virkelig kunne ta inn i seg livet fra Gud. Øyeblikk av livet som er så uendelige verdifulle som f eks da bladene fra det hvite magnoliatreet begynte å strø samtidig som jeg tenkte at det skulle jeg huske på mine evige løfter, for jeg håper himmelen er slik. Da skjønte jeg at Gud har skapt det øyeblikket fordi han elsker meg. Og jeg håper øyeblikk i livet ditt også kan være motivasjon til å si:
”Ja, Jesus! Jeg ville så gjerne en dag se et glimt av deg ansikt til ansikt... ”
Alle hinder er bare bagateller iforhold til Guds ømhet!



  • Kommentarer(0)//www.powolania-norwegia-elzbietanki.com/#post27

Wielki Post

Powołanie / KallOpprettet av s.Rita 29 mars, 2019 15:53:58
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystussmiley
pokusy w Wielkim Pościesmiley macie ochotę na ciasto? Proszę bardzo, jedzcie i pijcie do woli, ale zawsze z miłością. Bo jeśli naprawdę kocham Pana Boga, bliźnich i siebie samego, to mogę doprwady jeść i pić co zechcę, na tyle, na ile moje sumienie mi pozwala. Bardzo często pokusy pojawiają się właśnie zaraz po postanowieniu o poście. Nie jest tak, że właśnie kiedy pościmy, mamy największą ochotę na coś słodkiego? Zacznij post, a zobaczysz co to oznaczasmiley Coś, bez czego zwykle się obchodzimy i co nie zwraca naszej uwagi, staje sie nagle tak wielką potrzebą...
Inną formą poszczenia jest asceza. Nie zawsze musimy szukać dobrych postanowień czy wyrzeczeń. Zdarza się często w okresie Wielkiego Postu, że przeżywam jakieś cierpienia, problemy albo trudności w relacjach. I to jest własnie to, co mogę ofiarowac Panu. To nie znaczy, że wyrzeczenia i postanowienia mają mniejsze znaczenie. Chodzi tylko o to, że jesli borykam się właśnie z jakimiś trudnościami, to nie muszę juz nakładać na siebie innych ciężarów, które sprawią, że niczego nie uniosę.
Ot takie tam myśli na temat postu. Życie zaskakujesmiley i ofiarowanie moich problemów na ręce Pana Boga jest często takie trudne, bo ja przecież dam sobie radę sam, sama...smiley błogosławionego Wielkiego Postusmiley

  • Kommentarer(0)//www.powolania-norwegia-elzbietanki.com/#post26

Fastetiden

Powołanie / KallOpprettet av s.Rita 29 mars, 2019 14:53:49
Lovet være Jesus Kristussmiley

her kommer vi med mange fristelsersmiley har dere lyst på kake? Spis gjerne, drikk så mye dere vil, men alltid med kjærlighet. Hvis jeg virkelig elsker Gud, andre og meg selv, så kan jeg også spise og drikke som jeg vil, så langt min samvittighet ikke setter grenser. Av og til skjer det også, at straks etter at jeg har satt foran meg et forsett, dukker det opp fristelsen som er så vanskelig å avstå fra. Er det ikke slik at nettopp i fastetiden har du mest lyst til å spise godteri? Begynn å faste, så får du føle hva det betyrsmiley. Noe som ellers virker for oss enkelt eller ikke tiltrekkende, viser seg plutselig så nødvendig å ha...
En annen måte å faste på, er askesen. Ikke alltid må jeg lete etter avkall og forsett. det hender at i fastetiden har jeg stor problem med noe eller vansker i relasjon til noen. Så det er nettopp det, jeg kan ofre til Gud. Det betyr ikke at avkall og gode forsett har mindre verdi. Bare hvis jeg sliter med noe, så trenger jeg ikke legge på meg flere byrder, som jeg ikke klarer å bære.
Det er noen tanker angående fastetiden, fordi livet byr på mange overraskelsersmiley og det å overgi mine problemer i Guds hender er ofte så vanskelig, fordi jeg vil jo klare det selv...smiley velsignet fastesmiley

  • Kommentarer(0)//www.powolania-norwegia-elzbietanki.com/#post25

Pierwsza Profesja s.M.Klary

Powołanie / KallOpprettet av s.Karolina 13 mars, 2014 18:40:54
Nasza Nowicjuszka Siostra M.Klara złożyła 22. lutego 2014 swoje pierwsze śluby zakonne w naszym Zgromadzeniu. Był to dla całej naszej Prowincji bardzo świąteczny i radosny dzień. Módlcie się zanaszą nową Siostrę Juniorystkę!
a zdjęcia z uroczystości zobaczcie tu :


http://stelisabeth.info/index.php/nyheter/61-sr-klaras-lofteavleggelsen

  • Kommentarer(0)//www.powolania-norwegia-elzbietanki.com/#post16

Przyjęcie do postulatu

Powołanie / KallOpprettet av s.Karolina 13 mars, 2014 18:36:22
14. lutego nasze kandydatki zostały przez Siostrę Prowincjalną M. Asumptę Balcerzak przyjęte do Postulatu.
Polecamy nasze Postulantki waszej modlitwie a zdjęcia zobaczcie klikając na poniższy link.
smiley

http://stelisabeth.info/index.php/nyheter/60-opptagelse-i-postulatet

  • Kommentarer(0)//www.powolania-norwegia-elzbietanki.com/#post15

Ikledning/ Obłóczyny

Powołanie / KallOpprettet av s.Karolina 07 mai, 2013 09:44:58
smiley Wdzięczne Bogu za nowe powołania do naszego Zgromadzenia, chcemy podzielić się z wami radosną nowiną z Prowincji Niemieckiej, uroczystością obłóczyn rozpoczęła swój nowicjat Joanna, która otrzymała imię zakonne s.M. Aurelia. Pamiętajmy o nowej siostrze nowicjuszce w naszych modlitwach.

Takknemlige for hvert kall, vil vi dele med dere gleden over ny novise som ble ikledt i Den Tyske Provins. Hun heter sr. M. Aurelia og vi anbefaler henne til deres forbønn. smiley

Zdjęcia można obejrzeć na poniższej stronie.
Se bildegaleri.

http://berufung-elisabethschwestern.de/?page_id=128

  • Kommentarer(0)//www.powolania-norwegia-elzbietanki.com/#post8

Puszczykowo

Powołanie / KallOpprettet av s.Karolina 07 mai, 2013 09:31:04

Kochać młodych… Spotkanie Referentek Powołaniowych w Puszczykowie. Trzeba „kochać młodych” i „prowadzić ich do Jezusa”. „Jeśli będą powołani, to On wskaże im drogę”… „Musi bić w nas Źródło Życia”, wtedy „będziemy mogły towarzyszyć młodym w drodze, rozmawiać jak Jezus z Samarytanką”. Wtedy będziemy mogły mieć nadzieję na to, że te, które są powołane usłyszą delikatny głos wzywający

do oddania życia Bogu… Zjazd referentek powołaniowych naszego Zgromadzenia odbył się w dn. 26-28 kwietnia br. Tym razem swoje progi udostępniły nam Siostry Prowincji Poznańskiej – przybyłyśmy do Puszczykowa. Spotkanie rozpoczęłyśmy w piątek wieczorem. Przyjechały siostry z wszystkich prowincji polskich a także z Niemiec i Norwegii. W sumie było nas 16. Już samo spotkanie w tym gronie wyzwalało w każdej z nas radość i entuzjazm!

W sobotę do puszczykowskiego domu przyjechała S. Prowincjalna M. Kamila oraz S. Wikaria M. Józefa. Podczas wspólnego śniadania rozmawiałyśmy o posłudze powołaniowej w poszczególnych Prowincjach oraz o potrzebie takich spotkań jak to, które możliwe było dzięki życzliwości Poznańskiej Prowincji.

O tym, jak towarzyszyć młodym w drodze do Jezusa mówił nam w sobotę Ks. Przemysław Tyblewski – Przewodniczący Rady Duszpasterstwa Powołań Archidiecezji Poznańskiej. Jego wykład był dla nas cennym świadectwem życia człowieka przede wszystkim rozkochanego w Chrystusie, ale także oddanego młodzieży. Przekonywał nas o tym, że dziś młodemu człowiekowi brakuje osób, które zamiast oceniać, zrozumieją go… Przekonywał, a może bardziej potwierdzał, to czego doświadczamy gdy w różnych okolicznościach życia próbujemy towarzyszyć młodym… Oni tak często są zagubieni w świecie pełnym imitacji miłości… Dlatego trzeba nam spotykać się z konkretnymi osobami. Wiemy przecież, że coraz trudniej zachęcić nastolatki do rekolekcji, dni skupienia, że do naszych wspólnot coraz mniej osób przychodzi, szukając swojego powołania. Teraz to nam trzeba ich szukać. Dlatego doświadczeniem Prawdziwej Miłości musimy się dzielić! Wychodzić im naprzeciw, dawać szansę spotkania… Wychodzić „na zewnątrz”. Towarzysząc młodym w odkrywaniu sensu życia, który człowiek może znaleźć tylko w relacji do drugiej osoby, możemy liczyć na to, że te dziewczyny, które będą powołane, odkryją w sobie ten niezasłużony dar…

Wieczorem swoim doświadczeniem służby w Kościele dzielił się z nami Ks. Adam Przewoźny – Wikary Parafii w Mosinie. Mógł się poszczycić ogromnymi sukcesami duszpasterskimi. Zachęcał do wielkich akcji i przedsięwzięć. Pokazywał nam, że możliwym jest to, aby dzieci i młodzież garnęły się do kościoła… Po spotkaniu z nim jednak zgodnie przyznałyśmy, że w naszej służbie trudno jest realizować to, co dostępne jest duszpasterzowi w parafii. Każde z takich spotkań to również wymiana doświadczeń służby w referatach poszczególnych Prowincji. Dzieliłyśmy się radościami i trudnościami na drodze towarzyszenia młodym. Wymieniałyśmy opracowaniami, konspektami, prezentacjami – wszystkim co ubogaca naszą posługę i czyni ją bardziej dostępną dla młodych.

Na naszym zjeździe oczywiście nie mogło zabraknąć modlitwy – to ona przecież jest źródłem naszej posługi. Podczas modlitw brewiarzowych i Eucharystii polecałyśmy Dobremu Bogu siebie i dzieło budzenia powołań. Szczególne nabożeństwo przeżyłyśmy, gdy w znaku relikwii towarzyszył nam Wielki Duszpasterz Powołanych – Błogosławiony Jan Paweł II. W nowicjackiej kaplicy, gdzie od kilku dni znajdują się relikwie polskiego Papieża modliłyśmy się tuż przed rozjazdem do poszczególnych Prowincji.

Dziękujemy za ten czas, który nie tylko pomógł poszerzyć wiedzę dotyczącą duszpasterstwa powołaniowego, ale również napełnił każdą z nas radością spotkania i dzielenia się. Dziękujemy S. Przełożonej M. Maksymilianie oraz wszystkim Kochanym Siostrom Puszczykowskiego Domu Rekolekcyjnego! Bóg zapłać za ciepłe przyjęcie, życzliwość, i uśmiech…

Potrzebujemy takich spotkań jak to, które było bardzo ciekawe i głębokie w treści, ale też radosne i napełniające nadzieją… W niedzielę każda z nas wróciła „na swoje podwórko”, by z nowym zapałem oddać się służbie budzenia nowych powołań… Prosimy o modlitwę wszystkich czytających te słowa, niech nie zabraknie nam gorliwości w modlitwie i poświęcenia w działaniu.

S.M. Zofia Przybył

  • Kommentarer(0)//www.powolania-norwegia-elzbietanki.com/#post7